ชอบกระจกบานนี้มากๆๆๆ

ช๊อบบ ชอบ

5555

พอๆ หมดเเนวอัพ

ไปเเละ ~

* ทาม PhotoshoP ไม่เปนว้อย -*- ใครทามเปนว่างๆสอนหน่อยดิ

*โง่มากๆ -*-

*กุละเบื่ออาจาน

กาลครั้งหนึ่ง...

มีเกาะแห่งหนึ่งรวบรวม ความรู้สึก ต่างๆของมนุษย์เราไว้ด้วยกัน
วันหนึ่ง ได้มีประกาศว่า อีกไม่นานเกาะแห่งนี้ จะล่มสลาย น้ำจะท่วมเกาะ
ขอให้ทุก ความรู้สึก จงเตรียมตัว......
เมื่อทุกความรู้สึกได้ทราบข่าวแล้ว
ต่างก็หาวิธีการเพื่อที่จะเอาตัวรอด มีเพียง ค ว า ม รั ก เท่านั้นที่ไม่ได้เตรียมหาวิธีการ
เพื่อให้ตัวเองรอด

จนเมื่อน้ำท่วมมากขึ้นๆ ความรัก จึงร้องขอความช่วยเหลือ
พอดีกับที่ ค ว า ม เ ห็ น แ ก่ ตั ว พายเรือผ่านมา ค ว า ม รั กก็บอกว่า
"ความเห็นแก่ตัว ขอเราไปด้วยคนได้ไหม?"
ความเห็นแก่ตัวก็ตอบว่า "ไม่ได้หรอก ความรัก ตัวเจ้าเปียก ถ้า
เจ้าขึ้นมาเรือข้าก็เปียกและเลอะเทอะน่ะสิ" เมื่อพูดจบ ความเห็นแก่ตัวก็พายเรือจากไป...

ความรักก็ยังคงร้องขอความช่วยเหลือต่อไป แล้วค ว า ม โ ล ภก็ผ่านมา
ค ว า ม รั กก็ตะโกนขอความช่วยเหลือโดยบอกว่า "ความโลภ ช่วยเราด้วยเถอะ
ขอเราอาศัยไปด้วยนะ" ความโลภรีบตอบว่า "ไม่ได้หรอก ถ้าเจ้าขึ้นมา
ข้าก็เอาของไปไม่หมดน่ะสิ" พูดจบความโลภก็จากไป
ค ว า ม รั ก ยังคงไม่ยอมแพ้ ยังคงรอคอยที่จะมีสักความรู้สึกรับตนไปด้วย
แล้วความเกลียดก็ผ่านมา ความรักจึงร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้ง "ค ว า ม เ ก ลี ย ด ช่วยเราด้วย"
ความรักร้องขอด้วยความอ่อนล้า ความเกลียดมองหน้าความรักด้วยสีหน้าชิงชังโดยที่ไม่พูดอะไร
แล้วก็จากไป

ค ว า ม รั กเริ่มหมดหวัง ทันใดนั้นก็มีเสียงแก่ๆ เสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้นมาว่า
"ไม่เป็นไรความรัก เราจะช่วยเจ้าเอง" ค ว า ม รั กได้ยินดังนั้นก็ดีใจ รีบขึ้นเรือ
และด้วยความอ่อนเพลียจากการเอาชีวิตรอด ความรักได้หลับไปตลอดการเดินทาง

จนถึงที่หมายที่ๆ แห่งใหม่ คุณยายได้ปลุกให้ความรักตื่น แล้วบอกว่า
"ถึงที่ๆ ปลอดภัยแล้วล่ะ ความรัก" เมื่อความรักได้ยินก็ตื่นแล้วลงจากเรือ
แล้วคุณยายก็พายเรือจากไป เมื่อนึกขึ้นได้ความรักก็คิดขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้
ขอบคุณคุณยายเลย จึงตะโกนร้องเรียก เรียกเท่าไหร่ คุณยายก็ไม่หันกลับมา
มีแต่จะเดินต่อไปข้างหน้า ความรู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็บอกว่า "อย่าตะโกนเรียกไปเลย
เขาไม่มีวันเดินย้อนกลับมาหรอก" ความรักหันมามองหน้าความรู้ แล้วถามด้วยความสงสัยว่า
"เขาเป็นใครเหรอ ? "... "เขาคือเ ว ล า " ความรักก็ถามความรู้ต่อว่า "
แล้วทำไมเวลาเขาถึงช่วยเราล่ะความรู้"...ความรักยังคงถามต่อไปด้วยความสงสัย
" ก็เพราะมีแต่เวลาเท่านั้น ที่รู้จักและเห็นคุณค่าของ  ค ว า ม รั ก  ".....